Već kao mladi student prava u Budimpešti, Todor Manojlović (Veliki Bečkerek, 1883 – Zrenjanin, 1968) je otkrio da njegova interesovanja naginju više ka poeziji, književnosti, slikarstvu i pozorištu. Studije u Budimpešti, Nađvaradu i Temišvaru provodi u krugovima avangardnih mađarskih umetnika i književnika, a prijateljstvo sa jednim od najvećih mađarskih liričara Endre Adijem imaće velikog uticaja na njegovo kasnije stvaralaštvo i konačnu odluku da se potpuno posveti umetnosti. Studije istorije umetnosti pohađa u Minhenu i Bazelu, a na putovanjima u Italiji vreme provodi u društvu mladih italijanskih umetnika i boema, uključujući vodeće predstavnike futurizma. Nakon Prvog svetskog rata živeo je u Beogradu, Novom Sadu i Zrenjaninu. Kao likovni kritičar, postavio je osnove za periodizaciju srpske umetnosti između dva svetska rata, a u podjednakoj meri se iskazao i kao pesnik, dramki pisac, teoretičar književnosti i prevodilac. U periodu između dva svetska rata bio je sekretar, a potom i član uprave srpskog PEN-kluba, sekretar Matice srpske i profesor istorije umetnosti na Umetničkoj akademiji u Beogradu. Opus koji je nastao tokom više od pola veka stvaralačkog rada u velikoj meri sistematizovan je u ediciji Izabranih dela Todora Manojlovića, a o čuvanju njegovih tekovina brine Fond Todor Manojlović pri Gradskoj narodnoj biblioteci „Žarko Zrenjanin“ u Zrenjaninu.
