Aleksandrovo - Selo Aleksandrovo se nalazi u severoistočnom delu Banata, to znači i Vojvodine, u opštini Nova Crnja, koju pored Aleksandrova čine još i sela Nova Crnja (sedište opstine), Vojvoda Stepa, Toba, Srpska Crnja i Radojevo. Apsolutna visina sela je 77,5 m; u ataru najviša tačka je na rudini Veliki Rokos. Aleksandrovački atar ima površinu od 55 kvadratnih kilometara, nepravilnog je oblika. U njemu preovladjuju karbonatna i beskarbonatna crnica i ritska smonica. Potesi u ataru zovu se: Šuma, Andres-majur, Pustara (Velika pustara ili Bozitovo), Karlovačko, Mlaka, Zečica, Sto jutara, Ovčara, Rokos (Veliki i mali), Keves, Jozef i Stara odaja (Stara pustara). Inače, atar Aleksandrova granici se sa atarima susednih sela - Vojvoda Stepe,na severu; Srpske Crnje,na istoku; Novog Itebeja,na jugoistoku, Banatskog Karađorđeva,na jugu i Nove Crnje,na zapadu i severozapadu.
Selo Aleksandrovo je nastalo 1921 god. Od nastanka pa do 1943. selo je nosilo naziv Aleksandrovo, a od 1943. zvalo se Banatsko Aleksandrovo, to ime je nosilo do 1947, kada je dobilo novo ime Livade, a od 1948. selo se zove Velike Livade. Godine 1992. vraceno mu je prvobitno ime Aleksandrovo.
Aleksandrovo spada u red vrlo mladih naselja u Banatu, nastalo je kao plod agrarne reforme i kolonizacije posle Prvog svetskog rata. Prvi podatak o postojanju ljudskog naselja u blizini današnjeg Aleksandrova zabeleženo je 1698 godine selo Božitovo, naseljeno pravoslavnim, srpskim življem; iste godine je selo Božitovo uništeno od Turaka.
Većinu stanovnika ovog sela čine Srbi, većinom potomci dobrovoljaca iz Prvog svetskog rata i kolonista, malo je u njemu pripadnika drugih naroda i nacionalnih manjina. Prema poslednjiem zvaničnom popisu izvrsenom 1991 god. u ovom naselju je bilo ukupno 2.902 stanovnika. Od toga pripadnika srpskog naroda 2.606, Crnogoraca 7, Jugoslovena 66, Albanaca 1, Mađara 26, Makedonaca 14, Muslimana 4, Nemaca 3 Roma 136, Rumuna 3, Hrvata 7 i neizjašnjenih 10. Danas se broj stanovnika Aleksandrova znatno smanjio i narednih godina se sve više smanjuje. Glavno zanimanje većine stanovnika Aleksandrova bila je poljoprivreda, što je dobrim delom i danas. Današnji poljoprivredni proizvođači u ovom selu se sve više okreću industriji, gajeći industrijsko bilje i neke vrste povrća. Najviše obradivih površina, kao i nekada, zaseva se kukuruzom i pšenicom, ali seje se, u značajnom obimu i suncokret, šećerna repa, lucerka, duvan, mak, krompir, luk...
Aleksandrovo je danas lepo uređeno selo, puno zelenila, drvoreda, kultivisanih travnjaka i cvetnjaka. Nekada je ovo selo nekoliko puta uzastopce, 1964, 1965. i 1966. godine nosilo zvanje najuređenijeg seoskog naselja u Vojvodini i za to je dobijalo vredne i lepe nagrade i pohvale.
U poslednjih nekoliko godina puno je učinjeno na njegovom privrednom razvoju. Jedan od najvažnijih ciljeva toga razvoja je bilo zaustavljanje odlaska Aleksandrovcana iz sela.
Uz odobrenje preuzeto sa sajta www.aleksandrovo.org
